Hij turnde bij Jong Oranje. Reisde met Cirque du Soleil de wereld rond. Speelde bij Danceworks Rotterdam, The 7 Fingers, Ulrike Quade Company. Doceert, coacht. En is sinds 2018 deel van Panama Pictures’ stabiele kern. Tarek Rammo, acrobaat op ontdekkingsreis. “Ik kom niet vooruit op cruise control.”

Kunst en cultuur? Tarek Rammo (33) heeft er als kind weinig mee. Turnen is zijn passie, daar gaat al z’n tijd en energie in zitten. Het brengt hem zelfs tot in Jong Oranje. “Ik had heel serieuze plannen, wilde als turner de top bereiken.” Totdat de competitiedrang rond z’n zeventiende begint te tanen en hij op televisie Cirque du Soleil ziet. “Dat was een ontdekking: turners die op een totaal andere manier met de sport omgingen. Geen wedstrijd, niet elkaar verslaan, maar samen nieuwe, interessante fysieke uitdagingen aangaan. Dat leek me wel tof.” Zo tof dat hij auditie doet bij Cirque du Soleil – tevergeefs. “Ze vonden me te jong en het theatrale ontbrak. En dat klopte, ik had nog nooit een dans- of theatervoorstelling gezien, alleen maar geturnd. Ga je eerst maar eens ontwikkelen, zeiden ze.”

Circus of turnen?

Die ontwikkeling zoekt Tarek bij Codarts, de dan net gestarte circusopleiding in Rotterdam. “Daar rolde ik een beetje naïef in. Ik was er de enige met een achtergrond in topsport. Cirque du Soleil was mijn doel en ik stond niet echt open voor nieuwe dingen.” Als hij in het eerste jaar een ernstige blessure krijgt, slaat de twijfel dan ook toe. “Hoe moest ik verder? En wat wilde ik nou: circus of turnen? Die periode was heel frustrerend.” Dans- en theaterlessen, maar bovenal bezoek aan voorstellingen, bieden soelaas. “Vooral de eerste dansvoorstellingen waren eyeopeners. Dit kan dus ook, besefte ik, zo je lichaam gebruiken. Alleen moest ik daarvoor nog heel veel leren.”

Dat lukt, Tarek doet veel podiumervaring op tijdens een stage bij Het Zuidelijk Toneel en na zijn afstuderen bij Ulrike Quade. Als hij in 2011 opnieuw auditie doet bij Cirque du Soleil, wordt hij nu wel opgenomen in hun ‘database’. “Die shows spelen zes à zeven dagen per week, het hele jaar rond, met een looptijd van 10 tot 15 jaar. Er is dus vaak vervanging nodig. Maar de kans dat je gekozen wordt, is klein. Het moet precies kloppen, als je net iets te lang of te kort bent, val je af.” Uiteindelijk speelt hij vanaf maart 2014 een jaar lang in de voorstelling Dralion.

In het diepe

Ondertussen verschuift Tarek’s interesse van circus naar een combinatie van dans en acrobatiek. Die zoektocht leidt hem, na Dralion, van project naar project: korte producties, vervanging, evenementen. Daarnaast geeft hij les, acrobatiek en luchtwerk, op Codarts en andere academies. “Ik was erg zoekende. Moest ik zelf iets gaan opzetten? Een voorstelling maken? Een gezelschap beginnen?”

En dan ziet hij Portraits en short stories, een productie van Panama Pictures. “Daarin kwam het allemaal samen: dans, circus, muziek. Dit was de vorm die ik zocht.” Een ontmoeting met Pia Meuthen volgt en in 2017 staat Tarek in Go North. “Dat was best pittig. Ik was nog niet bekend met Pia’s bewegingstaal en werd in het diepe gegooid. Bij Panama Pictures gebeurt op de werkvloer heel veel zonder woorden, het ligt aan je eigen sensibiliteit of je dat allemaal oppikt. In de eerste drie weken improvisatie wordt een voorstelling grotendeels gemaakt, jouw inbreng bepaalt mee wat er uiteindelijk op het toneel komt. Dat was echt aftasten. Een uitdaging, maar een leuke. En ik wist meteen: dit wil ik nog een keer.”

Fluïde

Tarek speelde bij Panama Pictures inmiddels in acht voorstellingen; de manier van werken is de zijne geworden. “Je bent echt aan het mee-creëren. Pia vraagt waar de performers behoefte aan hebben, geeft een kader en haar artistieke visie, en daarbinnen kun je je heel vrij bewegen. Fluïde bijna.” Maar de inbreng gaat verder. “We spreken met elkaar ook over de koers. Van het gezelschap: hoe ontwikkelen we ons, welke kant willen we op? En van de voorstelling: welke cast past hier, hoe moet het er uit gaan zien? Dat zijn heel mooie gesprekken. Zeker nu we grotere producties maken, met meer mensen en uitdagender decors. Hoe behoud je dan de zeggingskracht, de intimiteit en menselijkheid?”

“Ik heb ontdekt dat ik in zulke zoektochten en uitdagingen het best uit de verf kom. Er vol in, met open ogen en frisse blik iets nieuws vinden. Ontdekkingsreizen. Blijven zoeken, naar de essenties en de vormen die daarbij passen. Het mag niet gaan kabbelen, moet niet vanzelfsprekend worden. Ik kom niet vooruit op cruise control.”

Foto: Ben Nienhuis